„Душата ме боли“: Брахим Дијаз со емотивно писмо побара прошка од Мароканците по промашениот пенал

Во електричната атмосфера на финалето на АФКОН, Мароко претрпе болен пораз од Сенегал со 1-0 по продолженијата. Натпреварот го одбележа контроверзниот и несреќен обид за пенал на ѕвездата на Реал Мадрид, Брахим Дијаз. Во судиското продолжение од регуларниот дел, 26-годишниот офанзивец, кој блескаше во текот на целиот турнир, се обиде со поткопана топка (паненка) да го совлада Едуар Менди. Сепак, неговиот млак удар заврши директно во рацете на сенегалскиот голман, што се покажа како клучен момент на мечот.

Самата завршница беше исполнета со тензии. Сенегалските фудбалери, револтирани од одлуката за досудениот пенал по фал над Дијаз (потврден со ВАР), во знак на протест го напуштија теренот. Овој прекин само ја зголеми нервозата кај домашната публика во Рабат, пред натпреварот конечно да продолжи.

Дијаз во финалето влезе како неприкосновен лидер на првенството. Со пет постигнати голови, тој ја освои Златната Копачка, поставувајќи историски рекорд како прв Мароканец кој стрелал на четири последователни натпревари. Неговата магија го влечеше Мароко низ целиот турнир. Од почетните победи против Коморите, па сè до решавачкиот гол против Танзанија во осминафиналето.

Сепак, во најважниот момент, коцкањето со паненката му се врати како бумеранг. Наместо да стане круна на неговиот талент, овој потег предизвика лавина критики. Дијаз беше заменет во продолженијата во солзи, додека Папе Геје со вистински „проектил“ му ја донесе титулата на Сенегал. По мечот, дури и претседателот на ФИФА, Џани Инфантино, му понуди зборови за утеха, признавајќи го неговиот непобитен придонес за африканскиот фудбал.

Само еден ден по поразот, Дијаз преку социјалните мрежи упати трогателно писмо до навивачите, во кое ја презеде целата одговорност.

„Душата ме боли. Сонував за оваа титула благодарение на љубовта која ми ја дадовте,“ напиша тој. „Синоќа потфрлив и ја преземам целата одговорност. Ви се извинувам од дното на моето срце. Ќе биде тешко да се опоравам, но ќе се обидам — не за себе, туку за сите што веруваа во мене. Ќе продолжам понатаму сè додека не станам извор на гордост за мојот марокански народ.“