0:3 против Форест: Крај на сите илузии за спас на Тотенхем?

Атмосферата во Северен Лондон пред почетокот на натпреварот зрачеше со пркос, но заврши со веќе добро познатиот молк на капитулацијата. Неделата, која наместо како обичен натпреварувачки ден се чувствуваше како последен суд за клубот, донесе дебакл на Тотенхем од 0:3 против Нотингем Форест. Со овој пораз, премиерлигашкиот статус на Спарси сега виси на тенок конец.

Денот започна со редок блесок на надеж. Илјадници навивачи ги преплавија улиците околу стадионот, пречекувајќи го клупскиот автобус со транспаренти „Сите заедно, засекогаш“, очајнички обид да се создаде тврдина која му недостасува на тимот цела сезона. Иако Спарси доминираа во поседот во првите 45 минути, при што Ришарлисон и Матис Тел ја погодија рамката од голот, кревкоста на тимот повторно излезе на виделина во најлошиот можен момент.

Пред самиот крај на првиот дел, корнерот на Неко Вилијамс го пронајде Игор Жезус, кој непречен од никого ја заби топката во мрежата на Викарио. Тој погодок беше психолошки нокаут. Енергијата од трибините исчезна, а познатиот наратив за „губитничкиот менталитет“ на Тотенхем повторно оживеа. Во второто полувреме, егзекуцијата беше клиничка. Морган Гибс-Вајт зголеми на 0:2 во 62-рата минута, пред Таиво Авонији со трет погодок да ги испрати домашните навивачи предвреме кон излезите.

Бројките кои ја отсликуваат сезоната на Тотенхем се историски во најнегативна смисла. Овој пораз означи рекордна црна серија каква што не е видена во клубот 91 година, Спарси немаат успеано да забележат ниту една првенствена победа во првите три месеци од календарската година.

Додека асистентот, Бруно Салтор, на привремениот менаџер, Игор Тудор, по натпреварот зборуваше за „ситни детали“, реалноста е многу посурова и структурна. Со претстојната репрезентативна пауза, патот пред Спарси изгледа застрашувачки.

Тотенхем го чекаат тешки гостувања кај Сандерленд, Челси и Астон Вила, како и „финалето за опстанок“ против Лидс. Без радикална промена во водството или целосен психолошки рестарт, незамисливото, испаѓање од елитата за првпат по 1977 година, повеќе не е само песимистичка теорија, туку најверојатен исход. Навивачите го дадоа својот максимум пред првиот свиреж. Фудбалерите, по којзнае кој пат, не успеаја да одговорат на задачата.