Напаѓачот на Пари Сен Жермен, Усман Дембеле, со проценета бруто месечна плата од 1,5 милиони евра, и неговиот тренер, Шпанецот Луис Енрике (1 милион евра) се најплатенит меѓу играчите и тренерите во Лига 1 во 2026 година, објави „Лекип“.

Меѓу играчите, 13 од највисоките плати во лигата ги исплаќа ПСЖ, од Дембеле до голманот на француската репрезентација Лукас Шевалие (500.000 евра бруто месечно).

Бруто месечните плати од над еден милион евра имаат и дефанзивецот на бразилската репрезентација Маркињос (1,12 милиони евра), дефанзивецот на мароканската репрезентација Ашраф Хакими (1,1 милион евра) и дефанзивецот на француската репрезентација Лукас Ернандез (1,1 милион евра).

Играчот од средниот ред на данската репрезентација и член на Олимпик Марсеј, Пјер-Емил Хојбјерг, има највисока плата од сите играчи кои не играат за ПСЖ, која, според „Лекип“, е 500.000 евра, што е малку повеќе од неговите соиграчи Мејсон Гринвуд и Џефри Кондогбија, кои заработуваат 450.000 евра бруто месечно.

Меѓу тренерите, Луис Енрике е убедливо најплатен: во Лион, Португалецот Пауло Фонсека има втора највисока плата во Лига 1 со 350.000 евра бруто месечно, пред Хабиб Баје и неговите 230.000 евра бруто месечно во Марсеј.

Најмала месечна плата има Беноа Тавено, кој добива 25.000 евра бруто месечно во Мец, пишува „Лекип“.

Во просек, според „Лекип“, ПСЖ им плаќа на своите играчи 650.000 евра бруто месечна плата (во споредба со 647.000 евра минатата година), пред Олимпик Марсеј со 300.000 евра (во споредба со 250.000 евра во 2025 година) и Монако со 140.000 евра (исто како минатата година).

Во Јувентус наводно се подготвени да го стават на трансфер листата еден д најдобрите играчи, Бразилецот Бремер.

Како што објавија неколку италијански медиуми, Јуве би можел да го пушти бразилскиот репрезентативен стопер, бидејќи често има проблем со повредите, но и добро котира на трансфер пазарот, бидејќи врвни клубови се заинтересирани за него. Бремер, кој премногу често се справува со повреди, па „старата дама“ би се обидела да се ослободи од него.

Бремер е недопирлив во Јувентус долго време, но клубот сега размислува да се откаже од него доколку тим надвор од Серија А понуди најмалку 50 милиони евра.

Продажбата би била уште пореална доколку Јувентус не се квалификува за Лигата на шампионите.

Од друга страна, Јувентус е блиску до договор со Антонио Ридигер, чиј договор со Реал Мадрид истекува на крајот од сезоната, шото исто така ги „подгреа“ гласините дека Бремер ќе биде продаден.

Натпревар со две лица, многу дожд и шокантен финиш – Башкими и Тиквеш ги поделија бодовите (2-2) во воведниот натпревар од 25-тото коло. Иако домаќините имаа пресврт и победа во рацете, гостите од Кавадарци не се предадоа до последната секунда.

Дождот кој непрестајно паѓаше во Куманово го претвори теренот во вистинско боиште, што ги ограничи двата тима во првиот дел. Најпрво се закани Рибеиро за домаќините во 37-мата минута, а потоа возврати Гуела за гостите, но мрежите мируваа благодарение на сигурните интервенции на голманите.

Вистинскиот спектакл започна по паузата. Тиквеш прв „удри“ во 53-тата минута: Стојанов ја погоди стативата, а Сила беше најснаодлив во метежот за водство од 0-1.

Башкими веднаш тргна во офанзива и по интервенција на VAR, доби пенал по играњето со рака на Камара. Голгетерот Аворнио ја презеде одговорноста, но биеше непрецизно над голот. Сепак, неговото искупување траеше само 60 секунди! Веќе во следниот напад, по одбиената топка од ударот на Рибеиро, Аворнио ја смести топката во мрежата за 1-1.

Еуфоријата во Куманово достигна врв во 74-тата минута. Алими повлече брза контра, Рибеиро сервираше до Аворнио, кој со својот втор гол донесе целосен пресврт и водство од 2-1. Тиквеш беше на колена, особено откако Стојанов претходно ја погоди и пречката.

Но, кавадарчани покажаа карактер кога беше најпотребно. Во судиското продолжение, „џокерот“ од клупата, Лавал, со прецизен удар ги шокираше домашните навивачи и израмни на 2-2. Во последните моменти од мечот, Саити имаше колосална шанса повторно да го врати Башкими во предност, но неговиот шут заврши за малку покрај голот.

Претседателот на Фудбалската федерација на Македонија, Масар Омерагиќ се огласи по мартовскиот репрезентативен прозорец во кој нашата репрезентација беше елиминирана во полуфиналето на баражот за пласман Светското првенство по поразот од Данска во Копенхаген.

Првиот човек на ФФМ нагласи дека репрезентацијата не е само резултати, па иако се важни, има поголеми вредности.

„Едно поглавје останува зад нас, сега сме пред нов предизвик.

Македонската репрезентација не е само резултат. Тоа е чувство, припадност и гордост. Затоа, кога победуваме, да останеме приземни, а кога губиме, да останеме силни. Вредноста на оваа репрезентација не смее да зависи од еден резултат. Ова е наше. И кога победуваме и кога губиме. Поддршката не е аплауз само за победа, туку карактер во пораз.

Ние, како федерација создаваме услови во кои селекторот и фудбалерите имаат фокус да работат. Ќе направиме сè што треба, за тие да мислат само на играта, а ние на нив.

Останува најважното, да бидеме заедно. Затоа што ова не е само тим. Ова сме ние“, напиша Омерагиќ.

Дебатата за креативното срце на Англија го достигна својот врв. Како што се приближува Светското првенство, прашањето веќе не е кој ќе биде стартер, туку кој воопшто заслужува место во авионот.

Томас Тухел никогаш не бил тренер кој му робува на реномето по цена на тактичката дисциплина. Неговите последни изјави за Фил Фоден одекнаа како аларм во англиската јавност. Иако Фоден поседува природен талент, Тухел призна дека неговото учество на Мундијалот е под голем знак прашалник.

Предводникот на „Трите лава“ опиша една горчлива слика за ѕвездата на Манчестер Сити по последните пријателски средби. „Фил даде сè од себе. Беше одличен за време на подготовките, но се мачи тоа да го пренесе на теренот,“ изјави Тухел. Ова станува загрижувачки тренд за Фоден: фудбалер кој доаѓа во кампот со најширока насмевка и доминира на тренинзите, за на крајот неговото влијание целосно да исчезне под светлата на Вембли. За Тухел, јазот меѓу неговите „мастерклас“ тренинзи и бледите настапи на натпреварите станува невозможно да се игнорира.

Статистиката открива трезвена вистина за играч чија траекторија неочекувано удри во ѕид. По сезоната 2023/24, во која беше прогласен за најдобар во Премиер лигата, сегашната форма на Фоден изгледа како далечен спомен.

Оваа сезона започна со повремени блесоци на „Детето од Стокпорт“, но набрзо неговата форма доживеа вртоглав пад. Минутажата во Манчестер Сити стана луксуз: Фоден беше стартер на само 4 од последните 15 натпревари, а неговиот последен гол датира уште од средината на декември. Помеѓу навивачите расте стравот дека неговиот врв од пред две години бил само аномалија, а не стандард за иднината. На турнир со висок влог како Светското првенство, Тухел не сака да ризикува со играч кој е надвор од ритам и се бори за трошка самодоверба.

Најтрагичниот дел од оваа приказна е што Фоден не е осамен во својата криза. Со години, главната тема во англиските пабови беше како да се вклопат Фоден, Букајо Сака и Кол Палмер во истиот состав: слатки маки за еден селектор. Денес, таа дебата добива меланхоличен тон.

Сите тројца клучни креатори на Англија моментално минуваат низ професионално чистилиште. Слично како Фоден, и Сака и Палмер се соочуваат со повреди и осцилации во константноста додека домашната сезона ја достигнува својата кулминација. Поетска, но болна иронија е што трите имиња кои требаше да ја предводат Англија до светскиот трон во 2026, во ист момент се борат да го пронајдат својот идентитет. Како што Тухел го филтрира конечниот список, „звучните имиња“ веќе не нудат сигурност. За Фоден, насмевката сè уште е тука, но часовникот неумоливо отчукува.

Тензијата меѓу клупските обврски и репрезентативните настапи достигна точка на вриење на Камп Ноу. Претседателот на Барселона, Хоан Лапорта, јавно го изрази својот револт по повредата на Рафиња за време на пријателскиот натпревар на бразилската репрезентација. Лапорта не штедеше зборови, нарекувајќи ја ситуацијата „срамна“ и барајќи итна ревизија на меѓународниот календар.

„Повредата на Рафиња е вистинска штета. Според мене, ФИФА мора да го креира својот календар имајќи го предвид фактот дека нашите фудбалери играат за големи клубови. Ние сме тие што ги сносиме финансиските и натпреварувачките ризици, а на крајот остануваме со празни раце кога ќе се случат вакви работи“, истакна Лапорта.

Тајмингот на оваа повреда може да е катастрофален за каталонскиот гигант. Во период кога Барселона се бори за трофеи на повеќе фронтови, губењето на еден од клучните играчи во нападот е огромен удар за тактичките замисли на Ханси Флик. Особено загрижува фактот што Рафиња веројатно ќе ги пропушти клучните дуели во Лигата на шампионите и одлучувачки кола во Ла Лига.

Лапорта е особено револтиран од нискиот влог на натпреварот кој ја предизвика оваа штета. „Станува збор за обичен пријателски меч по кој еден од нашите најдобри играчи заврши со повреда. Ова е фрустрирачки за сите нас. Да се изгуби фудбалер од таков калибар во натпревар без никаква важност, токму кога се решава сезоната, е навистина тешко за прифаќање“, додава првиот човек на Барса.

Додека дел од јавноста вината ја бара во физичката подготвеност, Лапорта директно ја посочи одговорноста кај светските фудбалски организации. Тој нагласи дека актуелниот систем е неодржлив и „разгневувачки“ за елитните клубови.

„Не можете да ги обвинувате играчите. Тие се професионалци и даваат сè од себе за својата земја. Но, проблемот е во пренатрупаниот распоред во делот од сезоната кога влогот е најголем. Навистина е поразително!“, заклучи Лапорта. Неговиот остар тон е јасна порака до ФИФА дека „ФИФА-вирусот“ веќе не е нешто што европските гиганти ќе го толерираат во тишина.

По неколкунеделна тензија која ги преплави насловните страници од Лисабон до Мадрид, младата ѕвезда на Бенфика, Џанлука Престијани, конечно проговори за контроверзниот инцидент со фудбалерот на Реал Мадрид, Винисиус Жуниор. Младиот Аргентинец детално ја опиша својата верзија на настаните, тврдејќи дека е жртва на неосновани обвинувања. „Најмногу ме болеше тоа што ме обвинија за нешто што никогаш не сум го направил“, изјави смирено, но одлучно Престијани.

Младиот играч не го криеше разочарувањето од емотивниот удар што го претрпе откако беше суспендиран за клучниот реванш натпревар во Лигата на шампионите. Според него, санкциите биле избрзани и неправедни. „Бев третиран како виновен без никаков доказ“, вели тој, нагласувајќи дека токму таа одлука го чинела настап во еден од најважните мечеви во неговата кариера. И покрај огромниот притисок од јавноста, тој истакна дека поддршката од неговите најблиски и од матичниот клуб останала непоколеблива.

Во ера каде „дигиталниот активизам“ на Инстаграм често се користи како мерило за морал, Престијани ја истакна вредноста на искрената поддршка што ја добил од колегите. Тој откри дека додека јавноста барала драстични казни, соиграчите му пружиле рака во приватност. „Тие застанаа зад мене зад затворени врати, а тоа ми значи многу повеќе од било каква објава на социјалните мрежи“, објасни тој.

Престијани се осврна и на неговиот однос со менаџерот на Бенфика, Жозе Мурињо. Потврди дека веднаш разговарал со „Специјалниот“ и со остатокот од тимот за да ги расчисти гласините кои почнаа да ја дестабилизираат соблекувалната. „Сакав да ги уверам дека ништо од тоа не е вистина“, рече тој, изразувајќи длабока благодарност до стручниот штаб кој до последен момент чекаше потврда за неговиот настап, надевајќи се на „правдина“.

Адресирајќи ги обвинувањата, Аргентинецот укажа на сериозни јазични и културолошки недоразбирања. Тој ја бранеше својата чест потсетувајќи на неговиот професионален однос со соиграчи од сите раси и потекла. „Сум делел соблекувална со играчи со иста боја на кожа како Винисиус и никогаш немало проблем“, тврди тој, додавајќи дека обидите да се етикетира како расист биле само начин да се „создаде дополнителна драма“.

Престијани понуди и поглед во аргентинскиот дијалект, објаснувајќи дека одредени зборови кои звучат навредливо во Европа, во неговата татковина често се користат како вообичаен жаргон во фудбалскиот жар. На крајот, тој ја прокоментира и вербалната провокација од Килијан Мбапе, кој наводно го нарекол „расист“ за време на натпреварот. Престијани тоа го оцени како обид за психолошка војна: „Ме навредувате нарекувајќи ме расист, а јас никогаш не сум бил, ниту ќе бидам тоа“. Тој заклучи дека нема намера да реагира на провокациите и останува фокусиран исклучиво на теренот.

Италијанскиот фудбал повторно се соочува со суровата реалност. По шокантниот пораз во баражот, Италија официјално ќе го пропушти и третото последователно Светско првенство. За нација која живее за фудбалот, неуспехот да се обезбеди виза за Мундијалот во 2026 година се третира како национална трагедија. Во центарот на бурата е Џенаро Гатузо. Легендарниот поранешен играч од средниот ред, препознатлив по својата борбеност на теренот, не успеа да го преточи тој карактер во успешен квалификациски циклус. Инсајдерските информации потврдуваат дека неговото заминување е само прашање на денови, додека федерацијата веќе ги подготвува документите за раскин на соработката.

Сепак, земјотресот не застанува само кај клупата. Притисокот врз претседателот на италијанската фудбалска федерација, Габриеле Гравина, достигна точка од која нема враќање. Иако Гравина првично најавуваше желба да остане и да ја води „реконструкцијата“, јавниот и политичкиот притисок станаа неподносливи. Министерот за спорт на Италија, Андреа Абоди, веќе јавно повика на комплетен ремонт на раководството, нагласувајќи дека системот мора да се гради од нула. Со оглед на тоа што водечките луѓе на клубовите веќе бараат итни промени, ерата на Гравина се чини завршена заедно со онаа на Гатузо.

Иако Гатузо е најистакнатото лице на овој неуспех, експертите се едногласни: тој е само симптом на многу подлабока болест. Италија нема почувствувано победа во елиминациска фаза на Светско првенство уште од славната 2006 година. Критиките се насочени кон недостигот на инвестиции во младинските академии, претераното потпирање на ветерани и идентитетската криза која ги остави четирикратните светски прваци далеку зад европската елита. Смената на селекторот е неопходен прв чекор, но без коренити промени во структурата, култниот син дрес ризикува да остане само дел од историјата наместо симбол на иднината.