Колумбискиот напаѓач Џон Дуран до крајот на сезоната ќе настапува како позајмен фудбалер во Зенит, потврди рускиот клуб.

Дуран има 22 години и во Ал Наср пристигна минатата година од Астон Вила. Во тековната сезона веќе беше испратен на позајмица, тогаш во редовите на Фенербахче, каде запиша 21 настап и реализираше 5 погодоци. Во дресот на колумбиската репрезентација напаѓачот има 17 одиграни натпревари и 3 голови.

Зенит во моментов се наоѓа на втората позиција на табелата во руското првенство со освоени 49 бода и до крајот на шампионатот ќе се обиде да остане во трката за титулата со помошта на новото засилување во нападот.

Интересно е дека зимава за него интерес покажаа клубови како Јувентус, Лил, Волфсбург…

Од моментот кога пристигна во Западен Лондон со етикета на рекордно засилување, Ензо Фернандез се соочува со огромен притисок и високи очекувања во процесот на реконструкција на Стемфорд Бриџ. Сепак, во неодамнешното интервју, аргентинскиот светски шампион го тргна фокусот, насочувајќи го кон историјата на клубот. Повикувајќи се на името на Френк Лампард, Фернандез не зборува само за тактика, туку за самата суштина на средниот ред на Челси.

Ензо не се задоволува само со површно познавање на историјата; тој активно ги проучува архивите. Аргентинецот откри дека поминува часови гледајќи снимки од најдобриот стрелец во историјата на клубот за да го усоврши сопствениот настап: „Тој е вистинска инспирација“, истакна Фернандез, нагласувајќи ја специфичната способност на поранешниот капитен за втрчување од втор план. Со анализа на движењата на Лампард во „последните метри“ од теренот, Ензо се обидува да додаде голгетерска острина на својата креативност во играта.

И покрај неговите високи амбиции, Фернандез останува цврсто на земја. Додека навивачите брзаат да го прогласат за наследник на тронот во средниот ред, Ензо категорично ги отфрла директните споредби со човекот кој освои три титули во Премиер лигата и пехар во Лигата на шампионите. „Не сакам да ме споредуваат со него, бидејќи тој постигна многу повеќе отколку јас досега“, призна тој со доза на скромност. За 23-годишниот фудбалер, Лампард останува недостижен идол и параметар за успех, а не ривал за статистика.

Џејми Карагер никогаш не се воздржувал од смели ставови, но неговата последна анализа за Пеп Гардиола звучи помалку како провокација, а повеќе како трезвено најавување на крајот на една ера. Додека Манчестер Сити се соочува со неизвесноста околу иднината на својот менаџер, Карагер испраќа јасна порака: ова не е само уште една трка за титулата, туку последната сцена за еден од најдобрите тренерски мандати во историјата на фудбалот.

За Карагер, дебатата за тоа кој седи на врвот на менаџерскиот пантеон е практично завршена. Иако имињата како Сер Алекс Фергусон или Ариго Саки често доминираат во разговорите за „најдобриот на сите времиња“, Пеп зазема уникатен простор каде што се спојуваат суровите резултати и фудбалската револуција.

„Некои менаџери се легенди затоа што победуваат. Други оставаат печат затоа што ја менуваат и ја издигнуваат играта на повисоко ниво,“ забележува Карагер. „Гардиола ги исполнува сите критериуми.“ Не се работи само за сребрените пехари, иако нивниот број е запрепастувачки, туку за начинот на кој тие се освоени. Од „инвертирани бекови“ до целосна контрола на транзицијата, тактичката ДНК на Гвардиола денес се препознава на секое ниво од фудбалската пирамида. Неговото наследство ги надминува клубовите што ги водеше — тој темелно го препиша учебникот за модерниот фудбал.

Зошто токму сега се јавува оваа итност? Карагер посочува на низа докази кои сугерираат дека оваа сезона е навистина неговиот „последен танц“. Со истекувањето на договорот и заминувањето на неговиот долгогодишен соработник Чики Бегиристајн, темелите на династијата на Сити почнуваат да се поместуваат.

Карагер смета дека интензитетот потребен за одржување на таква доминација има свој рок на траење. „Доказите се множат и сите водат кон идејата дека неговото владеење ќе заврши по оваа сезона,“ предупредува тој. За разлика од претходните периоди кога продолжувањето на соработката беше само формалност, сега постои опипливо чувство дека циклусот го достигна својот природен крај. И додека остатокот од Премиер лигата можеби ќе здивне со олеснување, Карагер повикува на почит кон моментот во кој лигата го губи својот главен протагонист.

Суштината на пораката на Англичанецот е апел за признание, надминувајќи го навивачкиот ривалитет. Во лига дефинирана од жестоки непријателства, поранешниот централен-бек на Ливерпул тврди дека треба да се цени секоја преостаната минута од кариерата на Гардиола на островот. Без разлика дали го поддржувате Сити или не, невозможно е да се негира дека нивото на извонредност што тој го наметна ги принуди сите останати да еволуираат или да исчезнат.

Моментално се наоѓаме во „судиското продолжение“ на англиската одисеја на Гардиола. Ако ова е навистина крајот, празнината што ќе ја остави нема да се почувствува само во витрините на Манчестер Сити, туку во самата суштина на тактичкиот идентитет на играта. Како што сугерира Карагер, можеби за миг треба да престанеме да ја гледаме табелата и едноставно да уживаме во мајсторството додека сè уште е тука.

Уверен во своите квалитети, италијанскиот стратег Роберто де Зерби неодамна рече дека му се допаѓа Марсеј и би останал со години таму, но дојде до ситуација во која тој не се прашува.

Марсеј синоќа доживеа дебакл на гостувањето кај ПСЖ каде загуби со 5-0.

Таквиот резултати ги вознемири навивачите, но и раководството на клубот. Се шпекулира дека Де Зерби би можел да добие отказ.

Веројатно нема да добие веднаш, но поразот од ПСЖ дефинитивно го расниша неговото столче и со внимание ќе се следи секој негов следен резултат.

Во секогаш бучниот свет на премиерлигашките анализи, гласот на Иан Рајт има посебна тежина. Неговиот последен коментар за менаџерската вртелешка на Олд Трафорд не само што ги разбранува страстите, туку отвори и горчлива дебата за тоа „што ќе беше, ако беше“.

Рајт беше брутално искрен околу заминувањето на Рубен Аморим. Иако Португалецот пристигна со огромно реноме од Спортинг, неговата ера во Манчестер беше проследена со мачно барање на вистинскиот ритам, што го остави клубот заглавен во средината на табелата. Според Рајт, управата покажала недостиг на „фудбалска безмилосност“ со тоа што чекала премногу долго за разделба. Тој тврди дека одлуката требала да се донесе два месеци порано – период кој, според него, е единствената пречка што го дели Јунајтед од вистинска борба за титулата во моментов.

Највпечатливиот дел од анализата на Рајт се фокусира на непосредното влијание на Мајкл Керик. Откако ја презеде функцијата, поранешниот играч од средниот ред ги отфрли тактичките компликации кои го мачеа неговиот претходник.

Рајт посочува дека Керик не го „измислил тркалото“, туку едноставно ја вратил вербата во соблекувалната. Преку имплементација на формација во која тимот се чувствува природно и комфорно, тој го отклучи потенцијалот на играчите кои многумина веќе ги сметаа за отпишани. Кога на елитни фудбалери ќе им дадете структурна јасност, нивниот индивидуален квалитет неизбежно го диктира резултатот. Под водство на Керик, Јунајтед веќе не наликува на збир од скапи ѕвезди, туку на кохезивна и предаторска единица.

Со години наназад, „стандардот на Манчестер Јунајтед“ изгледаше како избледен дух од минатото. Сепак, Рајт смета дека неодамнешните изданија се токму она што треба да се очекува со оглед на расположливиот кадар. Тој нагласува дека ова не е никакво „чудо“, туку нормално ниво за клуб со такви ресурси.

Самодовербата што ја всади Керик им овозможи на играчите да се изразат слободно, без страв од тактички грешки. Заклучокот на Рајт е јасен: тимот отсекогаш бил доволно квалитетен, му требаше само лидер кој го разбира ДНК-то на клубот. Трагедијата за навивачите на „Ѓаволите“ е токму во тоа што оваа трансформација можеше да започне цели шеесет дена порано.